Daar zijn ze weer

Mijn meisjes zijn een beetje terug. Rustig maar standvastiger: lees verder op http://www.annelissen.be/

Tot daar.

Snelnieuws

Volg mij ....

Blogcrisis

De meeste onder jullie weten waarschijnlijk dat ik twee blogs heb, of eerder had. Ik probeerde mijn dagelijks leven in twee grote delen op te splitsen: mijn werk en mijn privé. Dat viel me moeilijker dan ik had verwacht. Ik werk geregeld thuis, terwijl ik op het werk foto's van Nina bekijk met mijn baas, haar peter.

De opsplitsing had meer te maken met de lezers. Bloggen doe je nu eenmaal niet alleen voor jezelf. Het interessant van dit medium is de interactie, het debat. Ik ben daarbij helemaal niet op zoek naar applaus of goedkeurig. Een verschillende mening vind ik even waardevol. Het probleem is dat sommige lezers niet mijn bericht én bijhorende mening afkrakken maar wel mijn totale persoon.

Kritiek doet altijd pijn. Dat hoort bij bloggen, weten veel buitenstaanders me te vertellen. Ze hebben gelijk, al is het natuurlijk gemakkelijk gezegd zolang je zelf niet onder vuur staat. Ik moet toegeven dat ik wel wakker van grove verwijten, ook al komen ze van mensen die niet eens het lef hebben zichzelf bekend te maken.

De voorbije dagen heb ik veel nagedacht over mijn bloggen. Mijn professionele blog wou ik na enkele schermutselingen zo snel mogelijk opdoeken. Mijn meisjesblog weigerde ik op te geven, al was het maar voor hun leesplezier later.

Toch ben ik voor beide site door een heuse blogidentiteitscrisis gegaan. Wat verwacht ik nu echt van mijn blogs? Ben, ik tevreden met wat er nu staat? Hoe veel tijd en energie is het mij waard? Hoe graag doe ik het nu echt? Zou ik het missen moest ik het opgeven? Wat kan en mag en moet?

Mijn meisjesblog zal inhoudelijk nauwelijks veranderen. Mijn prinsesjes zullen groeien, net als ik als mama waarschijnlijk. De ene periode zal drukker en vrolijker zijn dan de andere, maar verder blijf ik gewoon zo veel mogelijk mezelf. Wat vanaf vandaag wel verandert is de vorm, de site zelf én het adres. Vanaf vandaag verblijven wij dus op onze gloednieuwe meisjesblog: http://meisjes.wordpress.com.

Aanpassen die favorieten dus en blijven lezen (én schrijven).

Zieke zondag

Nina is al enkele weken zwaar verkouden. We proberen de ziektebeestjes onder controle te houden met kleine, natuurlijke hulpmiddeltjes en dat mag van de huisdokter zolang het niet erger wordt. Ik had hey gevoel dat de situatie onder controle was, tot deze morgen. Zowel Nina als Manou zijn deze ochtend opgestaan met een hevige "valling": koorts, gezwollen ogen, lopend neus, hoest, een klein hartje. en een hevige steek zusterjaloezie.

Het klinkt tegenstrijdig maar (zolang het niet te lang duurt) vind ik zieke kinderen best eens leuk. Het herinnert me aan mijn mama, die mij toen altijd extra verwende. Nu is het dus mijn beurt en ik geniet wel van die koesterende, zachte en zorgde verpleegsterrol. Een dagje knuffelen, schootje zitten, pannenkoeken eten en boekjes lezen. Heerlijk, weet ik nog van toen. Deze extra aandacht zal ongetwijfeld gevolgd worden door hevige afkickverschijnselen. Ook dat kan ik me als kind herinneren.

De vreugde van kinderen

Kinderen opvoeden vraagt veel energie. Het cliché zegt dat je daar ook "zo veel" voor terug krijgt. Vroeger dacht ik hierbij altijd aan praktische steun en zorg. Vreugde en humor zouden er waarschijnlijk ook bij horen. Kinderen zijn nu eenmaal grappige wezens. Toch zijn dit allemaal extraatjes. De echte meerwaarde van het ouderschap heeft weinig te maken met wat kinderen doen, dan wel met hun zijn.

Manou en Nina zijn mijn beste remedie tegen neerslachtigheid en depressie. Een mooi voorbeeld was vorig week zondagochtend. Na een drukke werkweek had mijn lichaam echt nood aan enkele extra uren slaap. Maar daar dacht manou anders over. Om acht uur werd ze wakker en doordat wij die nacht toevallig op dezelfde kamer sliepen, was de nacht meteen ook voor ons afgelopen. Koppig hield ik mijn ogen toe, terwijl Bob Manou bij ons in bed nam.

Een slapende mama, dat leek op een spannend nieuw spelletje. Ik voelde haar kleine handjes over mijn gezicht strelen. Ik pinkte snel met een oog, kwestie van in te schatten waar het spook zich bevond en wat ze van plan was. Maar het enige wat ik zag was een immense, schatterende bulderlach. Geen vermoeidheid die daar ooit tegenop kan.

Een weekend aan zee

Ik hou niet van de zee, zei mijn collega en vriend en peter Evert voor ons vertrek. Waarom gaan we dan? Om samen te zijn. Ik was moe gewerkt en ze voorspelden slecht weer. Even hebben we getwijfeld. Beide hadden te veel excuses om onze afspraak af te zeggen. Maar we gingen er mee door, en uiteindelijk werd het meer dan een gezellig weekend. Mijn vriendin en superfotografe Katrijn heeft er leuke foto's van gemaakt. Bedankt iedereen.

Natuurlijk Ebay

Op het einde van de dag surf ik graag een halfuurtje doelloos rond, als ontspanning. Ik vergelijk het met zappen, maar die plaats is doorgaans reeds ingenomen (door Bob). Deze week belandde ik "toevallig" op Ebay, een site die ik regelmatig bezoek ook al heb ik er nog nooit iets gekocht.

Opnieuw ontdekte ik een erg leuk online winkeltje verantwoord speelgoed. Vooral de houten groenten en fruit, en de handpoppen spreken mij aan. Ook de kinderstoeltjes zijn leuk, al heb ik mijn gedachten gezet op een Ikea-setje. Ik betwijfel of ik hier iets zal bestellen, maar vind het toch een leuke tip (al is het maar op inspiratie en knutselideeën te verzamelen).

Een "schoon" lichaam

Veel ouders projecteren hun eigen dromen op hun kinderen. Ik niet, hoor ik veel mensen zeggen. Betrokkenen zijn zich zelden bewust van het probleem. Iedereen wil het beste voor zijn kind en waar ligt de grens met positief stimuleren? Ook het kind zelf speelt een cruciale factor. Sommigen hebben, voor hun eigen meermaals per dag een duw in de rug nodig terwijl andere kinderen overgevoelig zijn aan druk.

Toch voelt iedereen dat het lichaam van dit negenjarige jongetje tekenen vertoont van mishandeling. Zijn ouders zullen zich waarschijnlijk ook verstoppen achter argumenten als "hij wou het zelf zo graag" of " Wij hebben hem nooit gedwongen" of "Het was zijn eigen idee". Toch is het niet goed te praten. Ouders moeten kinderen beschermen, ook en misschien vooral tegen zichzelf.

Zalige vrouwendag

Ik geloof niet in die dagenfeesten en weiger dan ook er aan mee te doen. Maar deze mail is gewoon erg grappig.

Toen God eenmaal de vrouw schiep was Hij al 6 dagen aan het overwerken.

Er verscheen een engel en deze zei: "Waarom spendeert u zoveel tijd aan dit model?" En de Heer antwoordde: "Heb je al gezien aan welke voorwaarden ze moet voldoen?
Ze moet helemaal te wassen zijn, 200 beweegbare delen hebben die allemaal te vervangen zijn, ze moet functioneren op cola light en kliekjes, een schoot hebben waar 4 kinderen op kunnen zitten, een kus die alles kan genezen, van een geschaafde knie tot een gebroken hart EN ze mag maar 1 paar handen hebben." De engel was overweldigd door alle voorwaarden: "1 paar" ! Niet te geloven!

En dat is het standaard model? Dat is teveel werk voor 1 dag. Neem op zijn minst morgen erbij om het af te maken." Maar dat gaat niet," protesteerde de Heer. "Ik ben bijna zover, ik heb deze creatie die zo dicht bij mijn hart ligt bijna afgerond. Ze geneest zichzelf al als ze ziek is EN werkt 18 uur op een dag."

De engel kwam dichterbij en raakte de vrouw aan. "Wat heeft U haar zacht gemaakt Heer." "Ze is zacht" zei de Heer, "maar ik heb haar ook heel hard gemaakt. Je hebt geen idee wat zij kan doormaken of voor elkaar kan krijgen."

Kan ze ook nadenken?" vroeg de engel. De Heer antwoordde: "Ze kan niet alleen nadenken, ze is ook in staat om zaken te beredeneren en te onderhandelen."

Toen viel de engel iets op, hij raakte de wang van de vrouw aan. Oeps, ik geloof dat deze lekt! Ik zei toch dat u er teveel instopte." "Dat is geen lekkage," corrigeerde de Heer "dat is een traan". Waar dient een traan voor?" vroeg de Engel. De Heer zei: "De traan is haar manier om uiting te geven aan haar vreugde, haar leed, haar pijn, haar teleurstellingen, haar liefde, haar eenzaamheid, haar droefheid en haar trots."

De engel was onder de indruk. "U bent geniaal, Heer. U heeft aan alles gedacht. De Vrouw is werkelijk ongelooflijk." En dat is ze!

Vergeten

Ik vergeet geregeld wel iets maar wat me vandaag overkomen is, blijft (hopelijk) uitzonderlijk. Het is niet zo erg dat het over mijn meisjes gaat, maar het komt in de buurt. Deze ochtend was bijzonder hectisch.

Bob moest vroeg weg en ik moest met Manou om negen uur in het UZ zijn. Met de verzorgtas op de rug, de maxicosi aan een arm en Manou aan de andere haastte ik me het huis uit, naar het ziekenhuis en dan van daar naar oma. Ook onze hond Timoty zou bij Bob's ouders blijven, want twaalf uur in de koude garage vonden we een beetje zielig.

Alles verliep vlot bij de orthopedist en ik was vroeger bij de grootouders dan ik had verwacht. Toch raakte ik dat opgejaagd gevoel niet kwijt en dus sproeide ik me naar de redactie. Op de autosnelweg keerde de rust terug. De meisjes zouden een leuke dag hebben, net als Timoty. Oei. Plots kon ik me niet meer herinneren wanneer ik de hond uit de wagen had gelaten. Na onze wandeling deze ochtend had ik ze wel degelijk in de koffer gestoken. "Timoty? Timo?" Ik keer door mijn achteruitkijkspiegel maar zag niets.

Met een ruk stopte ik op de pechstrook en vloog mijn wagen uit naar de koffer. Daar lag ze rustig te slapen, onze oude boma. Ondertussen was ik wel al in Ternat en had geen tijd noch zin terug naar huis te rijden.

Dus verbleef Timoty de hele dag in mijn wagen. Ik heb de zetels van de achterbank plat gelegd en heb haar om de twee uren even buiten gelaten: pootjes strekken en plasje doen, en terug de koffer in. Met het slechte weer had ik weinig zin er telkens een uitgebreide uitstap van te maken. Uiteindelijk bleek ze het niet eens zo erg te vinden. Waarschijnlijk heb ik me meer geërgerd dan zij.

Babyververshoekje

De meeste horecazaken zorgen voor kinderzitjes, maar geen kat die denkt aan een luiertoilet, of hoe je zo een ruimte zou kunnen noemen. Wegrestaurants hebben de boodschap begrepen, maar verder ken ik weinig restaurants en cafés met een proper kindertoilet. Zelfs in de cafetaria van de binnenspeeltuin denkt niemand hier aan. Nochtans vind ik het eenvoudiger met mijn kroost op de schoot te eten, dan mijn meisjes op een vuile toiletvloer te verschonen.

Na verloop van tijd ben ik gaan veronderstellen dat er maar geen speciaal hoekje zal zijn. Bij hoge nood ververs ik mijn meisjes dus gewoon op de stoel of bank waar we zitten. Jammer voor de andere klanten maar een echt vuile pampers is geen optie. Toen ik dit weekend in een ongezellig café aan zee aanstalte maakte Nina te verversen, sprak de uitbaatster me relatief kordaat aan. Ze had gelijk, al verklapte haar toon dat de vrouw geen grote kindervriend is. En dat voor een ijssalon ....